تاثیر سطوح مختلف پربیوتیک مانان الیگو ساکارید بر شاخص های رشد، بازماندگی، ترکیب لاشه و برخی پارامترهای هماتولوژی در بچه ماهی کپور معمولی (Cyprinus carpio)

نوع مقاله: زیست شناسی (جانوری)

نویسندگان

1 گروه شیلات، دانشگاه آزاد اسلامی واحد آزاد شهر، صندوق پستی: 30

2 مرکز مطالعات و تحقیقات ماهیان زینتی جهاد دانشگاهی مازندران، ساری صندوق پستی: 1647-48175

چکیده

این تحقیق به منظور ارزیابی تأثیر سطوح مختلف پربیوتیک مانان الیگوساکارید بر شاخص‌های رشد، بازماندگی، ترکیب لاشه و برخی پارامترهای هماتولوژی در بچه ماهیان کپور پرورشی به مدت 45 روز انجام شد. آزمایش با استفاده از طرح کاملاٌ تصادفی شامل سطوح صفر (شاهد)، 1، 2 و 3 گرم پربیوتیک مانان الیگوساکارید به ازای هر کیلوگرم جیره در قالب چهار تیمار با سه تکرار طراحی شد. آزمایش درون تشت‌های پلاستیکی 100 لیتری انجام گرفت. تعداد 20 بچه ماهی کپور با میانگین وزنی 0/17±1/3 گرم ذخیره‌سازی و تا حد سیری تغذیه شدند. با توجه به نتایج به دست ‌آمده تفاوت معنی‌داری از نظر رشد و کارایی تغذیه در بین تیمارها وجود نداشت (0/05<P). کم ترین و بیش ترین عملکرد رشد به ترتیب در تیمار شاهد و سطح 1 گرم مانان­ الیگوساکارید در هر کیلوگرم جیره تعیین گردید. از نظر بازماندگی تفاوت معنی‌داری در بین تیمارها مشاهده نشد (0/05<P). یافته آنالیز لاشه حاکی از عدم اختلاف معنی‌دار بین تیمارهای آزمایشی بود (0/05<P). ولی بیش ترین میزان پروتئین لاشه در سطح 1 گرم مانان الیگوساکارید در هر کیلوگرم جیره به دست آمد (0/05>P). بیش ترین میزان هماتوکریت و لنفوسیت (0/05>P). گلبول سفید، گلبول قرمز، هموگلوبین، ائوزینوفیل و نوتروفیل (0/05>P) در تیمار 1 گرم بر کیلوگرم مانان الیگوساکارید مشاهده شد. نتایج نشان دادند افزودن یک گرم پربیوتیک مانان الیگوساکارید در هر کیلوگرم جیره غذایی ماهی کپور پرورشی می‌تواند در بهبود عملکرد رشد، بازماندگی، تولید نهایی، ترکیب مغذی بدن و پارامترهای هماتولوژی موثر واقع شود و این پربیوتیک می‌تواند به عنوان یک مکمل مناسب برای جیره غذایی بچه ماهیان کپور مد نظر قرار گیرد.

کلیدواژه‌ها