بررسی رفتار تغذیه‌ای و ارجحیت غذایی شانه‌دار Mnemiopsis leidyi دریای خزر از گونه‌های زئوپلانکتون در شرایط آزمایشگاهی

نوع مقاله: زیست شناسی (جانوری)

نویسندگان

1 دانشکده علوم و فنون دریایی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران شمال، تهران، صندوق پستی: 181- 19735

2 پژوهشکده اکولوژی دریای خزر، ساری، ایران

چکیده

 این تحقیق با هدف بررسی تغذیه شانه‌دار Mnemiopsis leidyi از زئوپلانکتون های حوضه جنوبی دریای خزر در سال 1388 انجام گرفت. بدین منظور جمع‌آوری نمونه‌های شانه‌دار از لایه‌های سطحی آب حوزه جنوبی دریای خزر در منطقه خزر آباد با تور پلانکتون (500 میکرون) صورت گرفت. آزمایشات درسه تیمار دمایی 18 > ، 22-18 و 22-25 درجه سانتی گراد و در 14 آکواریوم براساس تنوع گونه‌ای زئوپلانکتون (چهار گروه زئوپلانکتون) به مدت 70 روز با شرایط شوری آب دریای خزر انجام شد. در این تحقیق برای تغذیه شانه‌دار leidyi Mnemiopsis چهار گروه از زئوپلانکتون شامل سخت‌پوستان (Acartia tonsa و کشتی چسب Balanus sp.)، روتیفر (Branchionus sp.)، کلادوسرا ( Podon polyphemoides) و لارو زئوبنتوز Hypania sp. و Nereis sp. انتخاب گردید. غذادهی هر 8 ساعت و به تعداد 9000-7000 عدد در لیتر زئوپلانکتون بود. بررسی میزان تغذیه شانه‌دار از زئوپلانکتون در تمامی آکواریوم‌ها قبل و بعد از غذادهی به صورت کیفی و کمی انجام شد. نتایج نشان دادند که در بین غذاهای زئوپلانکتونی داده شده به شانه‌دار، به طور متوسط بیش ترین میزان مصرف غذا در درجه حرارت 25-22 درجه سانتی گراد بود که به ترتیب از گروه سخت‌پوستان یعنی کشتی چسب‌ها (98/1 درصد)، روتیفرها (95 درصد) و پاروپایان (90 درصد) صورت گرفته است. ارجحیت غذایی شانه‌دار از زئوپلانکتون در محیطی که دارای غذای زئوپلانکتونی گروه پاروپایان، نوزادان آن ها و زئوبنتوزها بودند نسبت هضم غذا توسط شانه‌دار از گروه پاروپایان و Nereis sp. به ترتیب 38-34 و 27 درصد بود. داده‌ها نشان داد که گرایش غذایی شانه‌دار بعد از نوزاد کشتی چسب‌ها به مرحله بالغ زندگی و نوزاد A. tonsa مثبت بود در حالی که گرایش به لارو Nereis sp. منفی می‌باشد.



 

کلیدواژه‌ها