بهینه سازی روش تغذیه بچه تاسماهی ایرانی (acipenser persicus) از شروع تغذیه فعال تا وزن 5 گرمی

نوع مقاله: تغذیه

نویسندگان

1 موسسه تحقیقات علوم شیلاتی کشور، تهران، ایران

2 مرکز تحقیقات حیوانات آرتمیا و آبزیان ، دانشگاه ارومیه ، ارومیه ، ایران

3 اداره کل آموزش و پرورش منطقه 5 تهران, ایران

چکیده

 در این تحقیق سعی شده با آلترناتیوهای مختلف غذایی شامل ناپلیوس آرتمیا ساده و غنی شده با ویتامین c، دافنی و غذای فرموله و ترکیبی از آن ها در طول دوره لاروی تا وزن پنج گرمی، بهترین روش تغذیه در این گونه اقتصادی مشخص گردد. بچه ماهیان تازه به تغذیه افتاده قره برون با طول و وزن اولیه به ترتیب 17/8 میلی متر 28/2 میلی گرم از مجتمع شهید رجایی ساری به پژوهشکده آرتمیا دانشگاه ارومیه منتقل و پس از 5 روز تغذیه با ناپلئوس آرتمیا به طول 21/4 میلی متر و وزن 50/5 میلی گرم رسیدند. تخم گشایی سیست آرتمیا ارومیانا و تولید دافنی با روش های استاندارد انجام گردید. مرحله دوم با تراکم 300 عدد در هر تانکر و با طول و وزن اولیه به ترتیب 21/4 میلی متر و 50/5 میلی گرم و تغذیه از 4 تیمار غذایی شامل ناپلئوس آرتمیا (تیمار 1)، 50 درصد ناپلئوس آرتمیا +50 درصد غذای کنسانتره (تیمار 2)، ناپلئوس غنی شده با ویتامین c (تیمار 3) و 50 درصد ناپلئوس غنی شده با ویتامین c + 50 درصد غذای کنسانتره (تیمار 4) آغاز گردید. در پایان مرحله دوم که بچه ماهیان به مدت 15 روز و 5 وعده در شبانه روز به نسبت 30 درصد وزن بدن از غذای زنده و 10 درصد وزن بدن غذای کنسانتره تغذیه شدند، وزن بچه ماهیان تمیار 1، نسبت به تیمارهای دیگر بطور معنی دار بیش تر بود (p<0/05) در صورتی که بین تیمارهای 1، 2 و 3 از نظر طول اختلاف معنی داری مشاهده نشد (p>0/05). در مرحله سوم که همه گروه های قبلی به ترتیب از 3 تیمار ترکیبی با نسبت 50 و 25 سپس غذای زنده و بقیه غذای کنستانتره تغذیه نمودند کلیه بچه ماهیان چهار تیمار مرحله دوم که در این مرحله با آرتمیا و کنسانتره به صورت ترکیبی تغذیه شدند دارای رشد منظم و خوبی بودند و از نظر طول و وزن اختلاف معنی داری بین آن ها وجود نداشت (p>0/05) با این وجود تیمار 1 مرحله دوم (100 ناپلیوس آرتمیا) در ادامه تغذیه شده با 50 درصد ناپلیوس و سپس 25 درصد ناپلیوس و مابقی غذای کنستانتره در پایان دوره آزمایش به عنوان بهترین مدل تغذیه در این ماهیان تا وزن 5 گرمی انتخاب گردیدند. هم چنین این تیمارها بالاترین رشد ویژه و کم ترین ضریب تبدیل غذایی، بیش ترین بازماندگی طی 72 ساعت در معرض شوری 12 و 16 گرم در لیتر را نشان دادند که با سایر تیمارها دارای اختلاف معنی داری بودند (p<0/05).



 

کلیدواژه‌ها