بهینه سازی روش تغذیه بچه تاسماهی ایرانی (acipenser persicus) از شروع تغذیه فعال تا وزن 5 گرمی

نوع مقاله : تغذیه

نویسندگان

1 موسسه تحقیقات علوم شیلاتی کشور، تهران، ایران

2 مرکز تحقیقات حیوانات آرتمیا و آبزیان ، دانشگاه ارومیه ، ارومیه ، ایران

3 اداره کل آموزش و پرورش منطقه 5 تهران, ایران

چکیده

 در این تحقیق سعی شده با آلترناتیوهای مختلف غذایی شامل ناپلیوس آرتمیا ساده و غنی شده با ویتامین c، دافنی و غذای فرموله و ترکیبی از آن ها در طول دوره لاروی تا وزن پنج گرمی، بهترین روش تغذیه در این گونه اقتصادی مشخص گردد. بچه ماهیان تازه به تغذیه افتاده قره برون با طول و وزن اولیه به ترتیب 17/8 میلی متر 28/2 میلی گرم از مجتمع شهید رجایی ساری به پژوهشکده آرتمیا دانشگاه ارومیه منتقل و پس از 5 روز تغذیه با ناپلئوس آرتمیا به طول 21/4 میلی متر و وزن 50/5 میلی گرم رسیدند. تخم گشایی سیست آرتمیا ارومیانا و تولید دافنی با روش های استاندارد انجام گردید. مرحله دوم با تراکم 300 عدد در هر تانکر و با طول و وزن اولیه به ترتیب 21/4 میلی متر و 50/5 میلی گرم و تغذیه از 4 تیمار غذایی شامل ناپلئوس آرتمیا (تیمار 1)، 50 درصد ناپلئوس آرتمیا +50 درصد غذای کنسانتره (تیمار 2)، ناپلئوس غنی شده با ویتامین c (تیمار 3) و 50 درصد ناپلئوس غنی شده با ویتامین c + 50 درصد غذای کنسانتره (تیمار 4) آغاز گردید. در پایان مرحله دوم که بچه ماهیان به مدت 15 روز و 5 وعده در شبانه روز به نسبت 30 درصد وزن بدن از غذای زنده و 10 درصد وزن بدن غذای کنسانتره تغذیه شدند، وزن بچه ماهیان تمیار 1، نسبت به تیمارهای دیگر بطور معنی دار بیش تر بود (p<0/05) در صورتی که بین تیمارهای 1، 2 و 3 از نظر طول اختلاف معنی داری مشاهده نشد (p>0/05). در مرحله سوم که همه گروه های قبلی به ترتیب از 3 تیمار ترکیبی با نسبت 50 و 25 سپس غذای زنده و بقیه غذای کنستانتره تغذیه نمودند کلیه بچه ماهیان چهار تیمار مرحله دوم که در این مرحله با آرتمیا و کنسانتره به صورت ترکیبی تغذیه شدند دارای رشد منظم و خوبی بودند و از نظر طول و وزن اختلاف معنی داری بین آن ها وجود نداشت (p>0/05) با این وجود تیمار 1 مرحله دوم (100 ناپلیوس آرتمیا) در ادامه تغذیه شده با 50 درصد ناپلیوس و سپس 25 درصد ناپلیوس و مابقی غذای کنستانتره در پایان دوره آزمایش به عنوان بهترین مدل تغذیه در این ماهیان تا وزن 5 گرمی انتخاب گردیدند. هم چنین این تیمارها بالاترین رشد ویژه و کم ترین ضریب تبدیل غذایی، بیش ترین بازماندگی طی 72 ساعت در معرض شوری 12 و 16 گرم در لیتر را نشان دادند که با سایر تیمارها دارای اختلاف معنی داری بودند (p<0/05).



 

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Optimization of Persian sturgeon larval feeding method from active feeding to 5 grams weight

نویسندگان [English]

  • Mahmood Hafezieh 1
  • Naser Agh 2
  • Homeira Hosseipour 3
1 National Institute of Fisheries Research, Tehran, Iran
2 Artemia and Aquatic Animal Research Center, Urmia University, Urmia, Iran
3 Main Office of Education and Teaching of area̋, Tehran, Iran
چکیده [English]

In order to improve the feeding method in economical Persian sturgeon (Acipenser persicus) from active feeding to 5 g weight, alternative nutritional such as un-enriched and enriched artemia nauplii with vitamin C, daphnia, formulated diet and their combinations were used. Fish larvae in active feeding with initial length and weight of 17.8 mm and 28.2 mg, respectively moved from Rajaii Complex Propagation, Sari to Artemia Research Center of Urmia University and after 5 days feeding with artemia nauplii, the length and weight reached to 21.4 mm and 50.5 mg, respectively. Hatching artemia cysts and daphnia production were done with standard method. Second stage of experimental feeding was started with 300 larval densities in each tank with length and weight of 21.4 mm and 50.5 mg, respectively with artemia nauplii (treatment 1), 50% artemia nauplii and 50% formulated diet (treatment 2), artemia nauplii enriched with vitamin C (treatment 3) and 50% artemia nauplii enriched with vitamin C and 50% formulated diet (treatment 4). During 15 days (end of the second stage) feeding was done 5 times frequency per day with 30% and 10% of body weight from live food and formulated diet. The results showed that weight of the first treatment's larvae was significantly higher than the other treatments (P<0.05). The length of the forth treatment fish larvae was significantly lower than the others (P<0.05) but there were not differences between larval length in treatment 2 and 3 (P>0.05).  In the third stage all the previous treatments were fed with three feeding trials, combinations of 50 and 25% of live food and the rest with formulated diet for ten days and at the end of this study, 45th  days,  all fish larvae were fed only with formulated diet. The results showed that all fish larvae of the second stage which had been fed artemia and formulated diet, had good and regular growth rate which there were not significantly differences between them (P>0.05) but at the end of experimental period, only treatment 1 of the second stage (100 artemia nauplii) which had been fed 50% artemia and formulated diet and 25% artemia and formulated diet selected as the best feeding model for reaching to 5g weight of fish fingerlings. Also, these treatments showed that the highest SGR, the lowest FCR and the highest survival rate after 72h exposed in 12 and 16 ppt salinity which had significant difference with the other treatment (P<0.05).

کلیدواژه‌ها [English]

  • Persian sturgeon
  • Acipenser persicus
  • Larval stage
  • Live food
  • Feeding