تاثیر پروبیوتیک باکتوسل و پربیوتیک مانان اولیگوساکارید بر مقاومت ماهی قزل آلای رنگین کمان (Oncorhynchus mykiss) در برابر تنش هیپوکسی و افزایش دما

نوع مقاله: بوم شناسی

نویسندگان

1 گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه ارومیه، صندوق پستی: 165-57153

2 گروه بهداشت و کنترل کیفی موادغذایی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه ارومیه، صندوق پستی:165-57153

3 گروه پاتوبیولوژی و کنترل کیفی، پژوهشکده آرتمیا و آبزیان، دانشگاه ارومیه، صندوق پستی:165-57153

چکیده

در این مطالعه مقاومت ماهی قزل‌ آلای رنگین ‌کمان تغذیه شده با پروبیوتیک تجاری (باکتوسل) و پربیوتیک مانان اولیگوساکارید در برابر تنش هیپوکسی و افزایش دما مورد بررسی قرار گرفت. تعداد ٧٢٠ قزل‌ آلای رنگین‌ کمان با وزن اولیه (٢±١٠ گرم) در شش گروه تغذیه‌ ای (با سه تکرار) مورد آزمایش قرار گرفتند: ١) تغذیه با غذای تجاری (شاهد)، ٢) تغذیه با باکتوسل (١٠٠ میلی‌ گرم در کیلوگرم غذا)، ٣) تغذیه با مانان اولیگوساکارید (2/5 گرم در کیلوگرم غذا)، ٤) تغذیه با مانان اولیگوساکارید (٥ گرم در کیلوگرم غذا)، ٥) تغذیه با ١٠٠ میلی‌ گرم باکتوسل و 2/5 گرم مانان اولیگوساکارید در کیلوگرم غذا) و٦) تغذیه با ١٠٠ میلی‌ گرم باکتوسل و ٥ گرم مانان اولیگوساکارید در کیلوگرم غذا. پس از ٤٥ روز نتایج تحقیق نشان داد، روده ماهیانی که به‌ طور هم‌ زمان با پروبیوتیک و پربیوتیک تغذیه شده بودند حاوی بیش ‌ترین میزان پروبیوتیک بوده که به‌ طور معنی ‌داری بیش ‌تر از سایر تیمارها بود. حداقل تلفات آزمایش تنش افزایش دما در گروه‌ های تغذیه شده با پروبیوتیک و پربیوتیک دیده شد (0/05>P) و بیش ‌ترین مقاومت ماهیان در برابر استرس هیپوکسی، در تیمارهای ٤ و ٦ دیده شد که به ‌طور معنی ‌داری نسبت به گروه شاهد بیش ‌تر بود.

کلیدواژه‌ها